A A A

Adresy relatywne, absolutne i mieszane

W naszej przykładowej komórce Cl widzisz teraz liczbę będącą sumą liczb z komórek] Al i BI. 1-2-3 w rzeczywistości nie pamięta jednak, że w tej komórce ma być dana liczba lecz że ma być formuła, którą podałaś. Gdy przesuniesz wskaźnik komórki do Cl zauważysz, że w panelu kontrolnym i .a ma wartości wynikowej, a jest właśnie formuła w takiej formie, w jakiej ją wprowadziłeś. Formułę wpisaną do komórki Cl nie należy właściwie rozumieć dosłownie ja« polecenie dla programu: dodaj wartość komórek Al i BI. Dokładnie rzecz biorąc wpisani do komórki Cl formuły: oznacza: umieść w tej komórce wartość powstałą z dodania wartości komórki położrtfl dwie komórki w lewo z wartością komórki położonej jedną komórkę w lewo. W odniesieniu do samej komórki Cl wygląda to na niepotrzebną scholastykę. Przecież znaczy to samo jakby powiedzieć: dodaj wartość w Al do wartości w BI i umieść w Cl. W odniesieniu do tej jednej komórki - Cl - jest to prawda - znaczy to to samo. Spróbujmy jediB skopiować wartość z komórki Cl do kilku sąsiednich komórek w kolumnie C (komeiH /Copy). Po dokonaniu tego zauważ, że w komórce C2 umieszczona zostaje formuła: H +A2+B2  Wynika to z tego, że 1-2-3 skopiował do sąsiednich komórek nie informację: „dodaj Al i BI" lecz „dodaj komórkę oddaloną o dwie komórki na lewo do komórki oddalonej jedną komórkę na lewo". Formuła: +A1+B1 wykorzystuje relatywne adresowanie komórek. To relatywne adresowanie pozwala na łatwe i szybkie budowanie różnych tabelek. Przypuśćmy, że chcemy w arkuszu umieścić informację o książkach znajdujących się w magazynie księgarni. Mamy następujące dane:

Przypuśćmy, że chcemy obliczyć wartość wszystkich książek każdej pozycji poprzez pomnożenie ich ilości przez cenę. W kolumnie E powinien się zatem znaleźć iloczyn kolumn C i D. W komprce E4 powinna się więc znaleźć formuła: W komórce arkusza ukazała się właściwa liczba. Co zrobić by podobne właściwe formuły znalazły się we wszystkich włafeiwych komórkach kolumny E. Nie musisz ich wpisywać do każdej właściwej komórki. W arkuszu wpisaliśmy tylko kilka pozycji książkowych, w prawdziwej księgarni może być ich kilkaset, Waśnie względne adresowanie oszczędzi ci trudu wpisywania wielkiej ilości formuł. Formuła w E4 zapisana: oznacza: umieść w tej komórce iloczyn wartotoi komórki znajdującej się dwie komórki na lewo i wartości komórki znajdującej się komórkę na lewo. Pozwala ci to na skopiowanie komórki E4 na inne komórki arkusza, które otrzymają identyczną w sposób relacyjny ujętą wartość. Skopiowanie komórki E4 o zawartości: +C4+D4 do komórki E5 spowoduje ukazanie się w komórce E5 formuły: +C5*D5 a więc dokładnie tego o co ci chodzi. Skopiujmy więc komórkę E4 do wszystkich komórek kolumny E tak daleko w dół jak sięgają dane.

Jak widać, zasada adresowania relatywnego może być bardzo pożyteczna. Czasem jednak może być niewygodna. Czasem będziemy chcieć żeby adres w jakiejś formule oznaczał adres bezwzględny (absolutny) a nie relatywny. Rozpatrzmy to na przykładzie. Przypuśćmy, że wartość książek z naszego przykładu chcemy wyrazić w dolarach. Załóżmy, że kurs dolara na dzień dzisiejszy wynosi 9500 złotych za dolar. Wartość tę umieszczamy w komórce FI naszego arkusza. W kolumnie F od komórki F4, aż do końca danych, będziemy chcieli umieścić iloraz odpowiednich wartości kolumny E i wartości w komórce FI. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że najpierw w komórce F4 należy umieścić: Zapis taki, da prawidłowo obliczony iloraz w komórce F4, nie da jednak możliwości kopiowania tej formuły na inne komórki kolumny F. Gdybyśmy skopiowali tę wartość do komórki F5 znalazłaby się tam błędna formuła: +E5/F2

Jak temu zaradzić? 1-2-3 traktuje normalnie wpisane adresy w formułach jako adresy względne. Umożliwia jednak stosowanie także adresów absolutnych (bezwzględnych), które nie określają adresu w relacji do danej komórki lecz bezpośrednio wskazują na dany adres. Adresy bezwzględne oznaczamy przy użyciu znaku dolara ( $ ). Aby oznaczyć komórkę FI jako adres bezwzględny piszemy: Tak więc do komórki F4 w arkuszu w naszym przykładzie trzeba wpisać: +E4/$F$1 Można teraz bezproblemowo skopiować komórkę F4 w dół.

Reasumując: Gdy w formułach podajemy adresy w zwykły sposób np. C3, D4 itd., 1-2-3 traktuje je jako adresy relatywne - definiujące odniesienie do komórki, w której piszemy formułę. Gdy chcemy podać adresy absolutne, musimy użyć znaków dolara ( $ ) w adresach np. $C$3 , $D$4 . Adresy absolutne można podać nie tylko z klawiatury lecz także poprzez oświetlenie ich wskaźnikiem komórki. Aby powiedzieć programowi 1-2-3, że chodzi o adresy absolutne, trzeba po oświetleniu danego zakresu nacisnąć klawisz [ABS] (F4). Dalsze naciskanie tego klawisza zmienia ponownie status „absolutności" adresu przełączając go z adresu absolutnego na adresy mieszane i adres relajjkmy.